Je leest een boek en ineens denk je: Wat een prachtige zin! Je leest de zin nog een keer en nog een keer. Eigenlijk wil je hem bewaren: in een doosje  met een strikje erom heen.

Sinds een tijdje schrijf ik mooie zinnen op. Ik ga er niet bewust naar op zoek: de zin moet me verrassen. In veel boeken vind ik geen enkele zin mooi genoeg. Er zijn ook boeken waar ik over de mooie zinnen struikel. Dan probeer ik te kiezen. Soms bestaat een mooie zin uit twee of drie zinnen. Dat telt dus eigenlijk niet, maar wat geeft het. Lees verder →